Googlek txikle izena du. Txikle guztiek bezala globoak egiteko balio du. Inork jan ez arren, gero eta zapore gutxiago du. Txikle guztiek bezala lurrean edo zakarrontzian amaituko du.

Zer gertatuko da Blogetan, sare sozialetan, idatzi edo jasotzen ditugun testuak automatiko itzultzean? Txinara joan eta bertako kartelak ulertzen hasten bagara? Edota, beste pertsona batekin bere hizkuntza ezagutu gabe, zuzenean komunikatzeko aukera badugu?

Internetek arreta lapurtzen digu. Tamalez, eskaintzen dizkigun kontu asko ez dira bururako hozgarri azukretsuak baino. Beharrezkoa dugu (nik bai, behintzat) Internet light bat, gure nahiak betetzeko kafeina intelektuala eskainiko digun bertsio bat, zeinak intelektual hiperaktibo drogatu bihurtzen gaituen, batez ere.

Formazioari dagokionean, egin litekeen akats handiena da ikaskuntza jazoeratzat jotzea, prozesutzat hartu beharrean.

El vascuence es una bella reliquia. Que debemos mimar como se mima a las Cuevas de Altamira. Empecinarse en hacer de su uso instrumento comercial cosmopolita es como armar un F18 con hachas de sílex.

Irakasle bakoitzak bere zalantzei eta ziurtasunei jarraituz irakas dezala eskatzen dut. Horretarako, programazioek labirintoan gida izango ditugun lokarriak izan behar dute, eta ez burokraziaren ziegetan urkatuko gaituzten soka-lasterrak.

A: - Aspaldian ez duzu eguneratu bloga. Uztekotan al zara?

B: -Ez, emakumea, bloga interneteko nire etxea da. Baina sare sozialak ziberespazioko tabernak dira.

A:- Hau da hau! Gu kezkatuta etxean agertzen ez zarelako eta zu , berriz, parrandan lasai asko.

Jakin behar dugu, akaso, fisika nuklearra irabazi dugula baina galdu sukaldea, lagunartea, egunez egunekoa, seme-alabekiko edo gurasoekiko adierazkortasuna. Pentsa dezagun, agian, galdu egin dugula, guztiok aberastu gaituen ahozko euskararen transmisioa, finean euskara idatzirako jauzia ahalbideratu diguna. Hauxe da gaur egungo erronka nagusia, alegia, nola bultzatu euskararen transmisioa maila afektiboan eta maila ez-formalean.

Nire iritzian hezkuntzari dagokionean 1984ko Berlinen gaude (G. Orwellek bete betean asmatu zuen datarekin, gero!). Ikaskuntza dagoeneko ez da gune hesituetan eraikitzen; aitzitik, gune zabaletan dario –‘aditu’en esanak esan- Baina batek daki noiz eta nola eroriko diren Harresiak!

Sentsazioa daukat gurean produktu-zerbitzuen zerrenda mugatu batean gaudela kateatuta: euskara klaseak maila-modulazio katea zurrun batean, eta elkarrizketa horretatik etor daitekeena -Prokustoren ohearen antzera- horra estutzen saiatzen gara. Hau da, gure produktu-zerbitzu horri bueltak ematen geratzen gara, azken xedea klaseak ematea soilik bailitzan.