Irakaskuntzan eta formazioan diru asko gastatu da erremintak jartzen, baina ez irakasten edo probatzen ea zein zen egokiena. Luzaro egon gara ezaguerak eta jakintza pasahitzen bidez ezkutatzen, agerian eta jendearen esku utzi beharrean, benetan zer-nolako hedapen objektiboa duten jakiteko.

Euskaltegien mundua barrutik ez dut gehiegi ezagutzen baina nire pertzepzioa gauzak beste modu batera gertatzen ari direla da. Berriro diot, hau guztia kanpotik ikusita jasotzen dudan sentsazioa besterik ez da; Benitok, Txelisek, Abelek, edo Pedrok, besteak beste, argitu beharko lukete hau zertxobait gehiago. Egia da, oraindik ez dutela elkarlanerako txokorik garatu helduen alfabetatze lanetan diharduten irakasleentzat baina elkarri laguntzeko beste prestutasun bat antzematen da, ez dakit, “rollo ona” dagoela ematen du. Euskara eta helduen euskalduntzea gai serioegiak izango dira beste esparruetan ditugun eztabaida antzuekin denbora galtzeko.

«Irlandan abertzaleak izan ziren ingelesa eta ingelesari lotutako kultura legitimatu zutenak»
«nazio kulturalak huts egiten badu, nazio politikoarenak egin du»

Diglosia hutsean bizi gara. Gizartearen ahalegina ez da nahikoa, historiak frogatzen duenez. Gaelikoak berak ere etorkizun hobea du. Edozein gerra edo kontrako egoera politikoa agertu, eta euskarak behera egingo du, eta etorri, etorriko dira. Ez dugu babes politikorik, eta horrela ez dago etorkizunik.

Siempre digo que el mejor predictor de éxito de un curso es la necesidad de quien lo hace. El mejor diseño pedagógico con alumnas y alumnos que no quieren aprender está condenado al fracaso. Así que quizá no se trate tanto de hurgar en la pedagogía sino en las actitudes y en el sistema en sí mismo.

Ez dut nahi euskara garbia. Euskara zikina nahi dut, pornografia. Egunkari faxistak nahi ditut euskaraz eta errieta gordina, supermerkatuaren ilaran haserretzen diren andreen artean. Euskaraz artikulu iraingarria irakurri, euskaraz liburu txarra, euskaraz kultura merkea, euskaraz telesail txotxoloa, euskaraz Miss EzDakitZer lehiaketa negargarria....

Euskara eskolez eta azterketez kokoteraino?! Ba, gu baita!

Es interesante observar cómo el paradigma se va desplazando de una gran concentración a manos del enseñante hacia una disolución de ese papel.

Lehen hitza eta bigarrena ez dira gauza bera, eta ez dute zertan hizkuntza berean izan, baina izan daitezke; hala dirudi, ezta? Zein proportziotan aldatuko du hizkuntzaz elebidunak lehen hitz digitala euskaraz eginez gero? Eta gaztelaniaz eginez gero? «es que...».

duas cousas foran realmente determinantes en que eu non deixara de usar o meu malo e pobre galego. A primeira: un comentario que alguén deixou no meu blog e que decía: "Todos os galegos pensan que falan mal o galego". E eu sentinme máis galega que nunca. A segunda: todas as persoas que leen esa páxina chea de erros e inundada de castalanismos que fago e que deixan aí comentarios e que fan medrar con iso o meu galego. Son neo-falante só pola xenerosidade dos galegofalantes.

(- Azaldu zertan den 2.0 hori.)
- Batetik, programa ez duzu zure ordenagailura ekarri behar. Beste nonbaiten daude programak eta erabili egiten dituzu. Eta dena dohainik. Lehengoan Geni deskubritu nuen, norberaren zuhaitz genealogikoa egiteko baliabide informatikoa. Eta 2.0 horren beste ezaugarri bat: konpartitua dela. Beraz, bibliotekaren ikuspegitik, bibliotekaren erabiltzaileek parte har dezakete gauza mugatu batzuetan; puntuatu egin dezakete liburu bat, adibidez; edota komentario bat egin.

Está mal visto ser tecnofóbico, pero lo que hemos creado es una generación de profesores que cuenta con unos medios tecnológicos impresionantes y nadie les ha dicho qué pueden hacer con ellos.

Zertan aritu behar dugu arau eta debeku berriak asmatzen euskal tradizioaren gainetik? Hizkuntzak ez dira logika hutsa, baizik gizakiek historian eraikitako tresna, askotan nahasiak, baina gureak, eta ez dute zertan izan aukera bakarra, unibokoa, egoera bakoitzerako, matematikan bezala.

La clave no está en repetir millones de veces una estructura en un ejercicio, si no en ver esa estructura en varios y diferentes lugares, así como poder utilizarla en diversos momentos.

Para mim a gente que se queixa do pouco uso da língua e transmite esse derrotismo alá onde vai pode chegar a ser mais destrutiva que a gente contrária ao desenvolvemento social da nossa língua que combate contra ela. Porque o derrotismo desmobiliza, desmotiva e destrue.