Irakaskuntzan eta formazioan diru asko gastatu da erremintak jartzen, baina ez irakasten edo probatzen ea zein zen egokiena. Luzaro egon gara ezaguerak eta jakintza pasahitzen bidez ezkutatzen, agerian eta jendearen esku utzi beharrean, benetan zer-nolako hedapen objektiboa duten jakiteko.

Euskaltegien mundua barrutik ez dut gehiegi ezagutzen baina nire pertzepzioa gauzak beste modu batera gertatzen ari direla da. Berriro diot, hau guztia kanpotik ikusita jasotzen dudan sentsazioa besterik ez da; Benitok, Txelisek, Abelek, edo Pedrok, besteak beste, argitu beharko lukete hau zertxobait gehiago. Egia da, oraindik ez dutela elkarlanerako txokorik garatu helduen alfabetatze lanetan diharduten irakasleentzat baina elkarri laguntzeko beste prestutasun bat antzematen da, ez dakit, “rollo ona” dagoela ematen du. Euskara eta helduen euskalduntzea gai serioegiak izango dira beste esparruetan ditugun eztabaida antzuekin denbora galtzeko.

«Irlandan abertzaleak izan ziren ingelesa eta ingelesari lotutako kultura legitimatu zutenak»
«nazio kulturalak huts egiten badu, nazio politikoarenak egin du»

Diglosia hutsean bizi gara. Gizartearen ahalegina ez da nahikoa, historiak frogatzen duenez. Gaelikoak berak ere etorkizun hobea du. Edozein gerra edo kontrako egoera politikoa agertu, eta euskarak behera egingo du, eta etorri, etorriko dira. Ez dugu babes politikorik, eta horrela ez dago etorkizunik.

Siempre digo que el mejor predictor de éxito de un curso es la necesidad de quien lo hace. El mejor diseño pedagógico con alumnas y alumnos que no quieren aprender está condenado al fracaso. Así que quizá no se trate tanto de hurgar en la pedagogía sino en las actitudes y en el sistema en sí mismo.